Aile işletmeleriyle çalışırken sıkça karşılaştığım bir durum var. Kurucuların çoğu bana aynı cümleyle geliyor: “Ben bu işi çocuklarım için kurdum.” Bu cümle çok güçlü bir niyet taşıyor. Emek, fedakârlık ve geleceğe dair bir umut var içinde. Ancak yıllardır aile işletmeleriyle yaptığım çalışmalar, danışmanlık süreçleri ve yönetim toplantılarında gördüğüm bir gerçek var: İyi niyetle bırakılmak istenen miras, doğru yönetilmezse işletmenin geleceğini zorlaştırabiliyor.

Bir aile şirketi kurmak başlı başına büyük bir başarıdır. Ama o şirketi nesiller boyunca yaşatmak, bambaşka bir beceri seti gerektirir. Dünya genelinde aile işletmelerinin yalnızca çok küçük bir kısmı 2. ve 3. nesillere ulaşabilmektedir. Bu rakamların arkasında çoğunlukla tek bir ortak neden yatar: kuşak devrinin yeterince hazırlanmadan, geç ve sancılı biçimde gerçekleşmesi.

Türkiye’de sanayileşme, üretim ve hizmet sektörlerinde faaliyet gösteren 100 yılı aşmış işletmelerin sayısı çok sınırlı. Bugün yapılan araştırmalar ve sektörel envanterler, bu sayının birkaç yüzü geçmediğini gösteriyor. Yani binlerce işletme kuruluyor ama çok azı üçüncü, dördüncü nesile ulaşabiliyor. Bu bir tesadüf değil.